Αράζω λοιπόν εδώ στο δωματιάκι μου χωρίς να κάνω απολύτως τίποτα όλη μέρα..Όχι ψέμματα κάνω κάτι, ακούω μουσική...Μόλις τη Δευτέρα τελείωσε η εξεταστική μου και μετά από δίαβασμα τόσων ημερών μου αξίζει και εμένα να αράξω λιγάκι...Αφού φαντάσου είχα να πάω για καφέ από τα Χριστούγεννα..¨Μα πόοοσο τραγική είσαι" μου λέγανε οι φίλοι μου όταν απέρριπτα προτάσεις για έξοδο, επειδή ήθελα να κάτσω σπίτι να διαβάσω..Ε βλέπεις ήθελα και εγώ να τελειώνω με τη σχολή, να πάρω το πτυχίο μου για να ηρεμήσω..
Λοιπόν αν όλα πήγαν καλά θα έχω πάρει το πολυπόθητο πτυχιάκι, αν όχι εντάξει θα έχω να δώσω ένα μάθημα τον Ιούνιο ..Το θέμα όμως είναι ότι πλέον ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΧΩ ΠΑΡΕΙ ΠΤΥΧΙΟ... αχαχαααα..Εντάξει είμαι ανώμαλη το ξέρω... Απλά με έχει πιάσει μια αγωνία,ένας πάνικος, ένας "φόβος" βρε παιδί μου. Δεν ξέρω τι θέλω να κάνω από εδώ και πέρα και πως θα μπορούσα άλλωστε να ξέρω, αφού μία ζωή με χαρακτήριζε η λέξη "αναποφάσιστη".. Δυσκολεύομαι να αποφασίσω τι καφέ θέλω να πιω, αν θέλω να βγω έξω ή όχι, ακόμα και τι θέλω να κάνω στο μέλλον... και τι κάνεις σε αυτές τις περιπτώσεις βρε παιδί μου? Το παίζεις κορώνα-γράμματα και ρίχνεις το νόμισμα? Μακάρι να ήταν τόσο απλό... πφφφ το να είσαι αναποφάσιστος είναι το χειρότερο ελάττωμα πιστεύω..Θα προτιμούσα να είμαι γκρινιάρα, ψώνιο ή ότι άλλο, παρά αυτό.. anyway πρέπει τώρα εγώ σε μια εποχή τόσο περίεργη να αποφασίσω τι θέλω να κάνω... "Πνίγομαι στην αναποφασιστικότητα, όπως άλλοι πνίγονται στη δράση" όπως έχει πει και κάποιος Γάλλος συγγραφέας που αυτή τη στιγμή μου διαφεύγει το όνομά του...
Έτσι σκέφτομαι τις επιλογές που έχω.. Ίσως ένα μεταπτυχιακό σχετικό με την αρχαιολογία... Σε Ελλάδα ή στο εξωτερικό?? Ίσως πάλι να θέλω να κάνω κάτι εντελώς άσχετο... Πάντα μου άρεσε το σχέδιο μόδας, η ζωγραφική, το γράψιμο, πράγματα πιο "καλλιτεχνικά".. Δεν ξέρω.. Είχα τόσα όνειρα που ένα ένα τα εγκαταλείπω απλά επειδή δεν έχω το θάρρος να τα κυνηγήσω.... Από τη μια αγαπώ την Ελλαδίτσα μας, αλλά τι προοπτικές θα έχω για το μέλλον μου εδώ?
Ίσως τελικά η διέξοδος είναι η φυγή. Ίσως και εγώ να φύγω όπως είχε κάνει ο πατέρας μου στα νιάτα του -βεβαία ξαναγύρισε μετά από κάποια χρόνια γιατί no place like home όπως λέει και ο λαός-, αλλά εγώ αν φύγω δε θα ξαναγυρίσω... Έτσι λοιπόν εγώ η αναποφάσιστη Ζαφ καλούμαι τώρα να πάρω μια σημαντική απόφαση για τη ζωή μου...Και πόοοσο σιχαίνομαι να παίρνω αποφάσεις δε λέγεται.. Προσπαθώ λοιπόν να κουλάρω λίγο, να ηρεμήσω και να σκεφτώ.. Έχω λίγο χρόνο ακόμα και από Σεπτέμβρη αρχίζει νέος κύκλος στη ζωή μου...:)
