το τέλος μιας φιλίας...?

Φίλους ποτέ δεν είχα πολλούς!Γνωστούς ναι,πάαααρα πολλούς!Αλλά οι φίλοι είναι πάντα λίγοι και καλοί!!Εγώ ας πούμε έχω 2-3 φιλαράκια από το σχολείο τα οποία θα έχω πάντα στην καρδιά μου,έχω τη παρέα μου στο χωρίο(στην Αυλίδα δηλαδή) και μερικούς αγαπημένους φίλους που ξεσαλώνουμε μαζί τα καλοκαίρια στην Ικαρία!Ε μετά έχω ένα κολλητό,το Νικολάκη που πραγματικά δεν ξέρω πως κολλήσαμε έτσι!!Γνωριστήκαμε σε ένα party και απλά έγινε το κλικ!!Έχω επίσης τους "βουνίσιους φίλους μου",όπως μου αρέσει να αποκαλώ τα παιδιά που ανεβαίνουμε μαζί βουνό στα χιόνιααα!!!ο.κ εκτός από snowboarders μερικοί είναι skiers αλλά ακόμα και αν τους αποκαλώ "φλώρους" τους αγαπώ!!!

Για το τέλος άφησα κάποιες πραγματικά ξεχωριστές!!!Τις τρεις κολλητές μου από τη σχολή!!Και πάλι με αυτές δεν ξέρω πως έδεσα ρε παιδί μου...Είμαστε τόσο διαφορετικές!Η μια για παράδειγμα ακούει Πάνο Κιάμο,τον οποίο σαφώς σιχαίνομαι!!!!Η άλλη τρέχει όλη την ώρα με τη ΔΑΠ στη σχόλη και η τρίτη είναι πιο κιριλέ κατάσταση,δηλαδή καμία σχέση με εμένα που είμαι κάπως χύμα..:p...Αλλά εγώ τις αγαπώωωωωω!!!Εξάλλου δε λένε οτι ο πραγματικός φίλος σε δέχεται όπως είσαι?

Τώρα τελευταία όμως το πράγμα κάπως χάλασε..!Κάτι έγινε και η φάση μεταξύ των δυο στράβωσε..και καταλήξαμε περίεργα..!Και όλο αυτό με κάνει να αναρωτιέμαι,όχι αν υπάρχει πραγματική φιλία,-γιατί είμαι πλέον σίγουρη πως υπάρχει-,αλλά για το πόσο μπορεί να κρατήσει....

Θυμάμαι λοιπόν τις στιγμές που περνάγαμε οι 4 μας όταν πηγαίναμε σχολή,όταν βγαίναμε για μπύρες στο Γκάζι,όταν μαζευόμασταν σε σπίτια και αράζαμε..και αναρωτιέμαι αν θα ξανα έρθουν τέτοιες μέρες ποτέ,που να είμαστε όλες μαζί ή αν θα πρέπει να μοιράζω το χρόνο μου και να τις βλέπω χωριστά...Εύχομαι πάντως να δώσουν μια δεύτερη ευκαιρία η μια στην άλλη γιατί η ζωή είναι μικρή και πρέπει να την περνάμε με ανθρώπους που αγαπάμε..;)

κοριτσάρες μου σας λατρεύωωωω!!!